ickam89.com

Dzisiaj proszę państwa porozmawiamy o Wszechświecie. Tak się akurat składa, że w swojej zwyczajnej rozrzutności słownej obiecałem go niejakiej Annie K. Jakież Ty masz prawa do wszechświata, niedouczony pisarczyku?! – zakrzyknie ktoś z publiczności. Ano właśnie żadne. Dlatego postanowiłem, nie po raz pierwszy zresztą, stworzyć swój własny Wszechświat. I niech ktoś mi powie, że nie spłacam długów.

Debt (8th Nov ’11)

I owe you the universe
So hereby in this verse
I present it to you
Among people
Who scrape through
Life pointlessly
We are those
Who choose to see

I gave you what you have already  had
You have created it
Others may consider us mad
But we do not give a shit
and we do not buy things
they consider sweet

We are creators
And we live
In the world of predators
Still it is irrelevant
As long as there exist
Those places covered with mist
And they will not perish
As long as we breathe
Because we fill them with
The esence
We constitute senses
And the whole perception
We define all the laws
Without exceptions

So my gift
Is in fact a lift
To a higher dimension
But this
I do not have to mention
Because the universe is yours
And you know precisely
How it goes

Dzisiaj prezentuję Wam anglojęzyczny strumień świadomości. Jak pewnie nie trudno się domyślić zapoczątkowało go to, że na fejsie czy innym gg zobaczyłem u koleżanki przebój sprzed kilku(nastu?) lat o wielkim wielkim świecie. Pierwsza strofoida jest delikatnie stylizowana na język rapowy, druga zaś jest bardziej abstrakcyjna:

Stream of consciousness (13th Apr ’11)

I’m a big big dog
In this fucked up world
It doesn’t take a word
To get me on board
If you’re gonna go big
I’m ain’t no pig
So don’t treat me as one
You better think
How did the story began
And if you reach a certain conclusion
Express it without further confusion

It will do us all best
If we decide to remove it
From our chests
You can always fight it
But it’s better to comply
Let your soul fly
In the land of dreams
Where happiness
Is an ultimate theme
Where you don’t know
Any pain or sorrow
While good memories
Are the only things you might borrow

Witam w nowym roku. Dzisiaj, przeglądając swoje wiersze zauważyłem dwa dotąd niepublikowane. Niestety dla większości z Was oba napisałem po angielsku. Oto pierwszy z nich:

Mist (16th. Oct ’10)

All you do is just teasing me
I would not want to be free
If I still felt
That we are meant to be

It appears that hope
May be something else
Than a tiny boat
Taking us to the promise land

It can give us a fake impression
That there still could be passion
If he exists
God knows I would like to be wrong
But to this thought I cannot resist
That upon us there is mist
Which can suffocate us in a heartbeat

Nie pisałem tutaj od ponad trzech miesięcy. Nie prowadzę statystyk, ale jestem przekonany, że pobiłem swój rekord. Bo wiecie, rekordy bije się najłatwiej, kiedy się nie stara tego robić. Jakoś tak samo wychodzi.

Możecie się zastanawiać dlaczego tak długo nie pisałem. W końcu byłem w Anglii, odwiedziłem nawet Londyn, więc mógłbym się pochwalić zdjęciem z tradycyjnie ubranymi policjantami, czy też fotką na której uwieczniliśmy Tower Bridge. Mogłem to zrobić, ale mi się nie chciało… I tak już zostało.

Teraz, drodzy czytelnicy, zastanawiacie się pewnie czemu informuję Was o swoim lenistwie. Właściwie o tym też nie chciałoby mi się pisać, gdyby nie fakt, że napisałem dziś wiersz. A w zasadzie jakoś samo tak wyszło. I to w momencie, kiedy zaczynałem myśleć, że ten skrawek sieci zmieni się niedługo w zakurzone archiwum.

To zabawne i ciekawe, że ostatnio podobają mi się jedynie te wiersze, które napisałem po angielsku. To spory cios dla moich polskojęzycznych odbiorców. Tym z Was, którzy nie rozumieją języka Wyspiarzy, będzie musiał wystarczyć ten dekadencki wstęp. Czyżbym po dwumiesięcznym pobycie w Wielkiej Brytanii zachłysnął się językiem moich łaskawych gospodarzy? Gdy tylko będę wiedział, dam Wam znać. O ile będzie mi się chciało…

With our griefs (16th Sep ’10)

With our griefs we all
End up alone
At first you think
you have found your home
a place where you belong

You would like it to be shared
You feel cheerful
Like an early bird
And once you think
Your prayers have been heard
You feel empty
like a ballpen without ink

The world is full of preachers
Philosophers, so-called teachers
But all they are doing
Is refusing to say
That at some point one day
With our griefs we all
End up alone

Ostatnio nie wychodzą  mi wstępy i chyba dlatego nic tu nie piszę. Pochwalę się zatem zwolnieniem z egzaminu z Historii i Kultury Wielkiej Brytanii i zostawię Was z anglojęzycznym wierszem.

Everlasting love (21st May ’10)

After everything I have put you through
You are still here, still willing to
Give me your heart in exchange for mine
Although the exchange ratio is not fine
As my heart’s value is not so high
You are a shiver through spine
You are a solar ray
Delightful smell during May

I have been vain
Concentrating on my pain
I cannot express how bad
I feel about it
Thankfully you did not go mad
‘Cause if we do not fit
Or match, my life is a mistification
As I am valuablue only in connection
With the only person I could look up to
If you have not noticed
I meant you

Nie będzie o komedyjce z udziałem pięknej pani Heigl. Będzie za to po angielsku i, jak na mnie, dosyć mrocznie. Takie to utwory powstają z poczucia niepotrzebności (Boże, cóż za słowotwórstwo -_- ), przy wtórze anielsko, acz smutno śpiewającej Amy Lee:

Ugly truth (3rd.Feb.’10)

I wished I was more than this
But it turned to be obvious
That it is how it is
I am an unfulfilled promise
Something that you miss
But you will never look back at it
As you could not help loosing it

I am destined to be lost forever
Because those who could find me
Are not willing to do it ever
Those who might want to do so
Cannot afford it though
I am still living my life
Which has no point

Some say: „there is always some hope”
But they deliberately lie to me
Or they are simply wrong
Do not you think that I can see
What the world’s foundation is?

So I am writing these words
Renewing old wounds
But they are only offspring
I will summon to this world
Truth may be exhausting
But it is all that still counts