Poprawiam rekordy w nie pisaniu tutaj, nie dlatego że taka jest moja intencja, tylko dlatego, że nie chce pisać dla samego pisania. Nie piszę tu też szczególnie dlatego, żeby złożyć Wam życzenia, ale skoro już taka pora: Wszystkiego najlepszego i Szczęśliwego Nowego Roku. Bo nie liczy się forma, tylko treść, co zresztą zawsze podkreślam. Ale prawdziwy powód, dla którego tutaj piszę jest taki, że w końcu napisałem coś co wreszcie nadaje do publikacji. A to pod wpływem filmu V jak Vendetta. Ten tworek dedykuje dwóm osobom. Pośmiertnie Jackowi Kaczmarskiemu (oby jego idee żyły wiecznie) i bratu Maćkowi, dzięki któremu V obejrzałem. Nawiasem mówiąc film polecam każdemu:
I jak Idea (23.12.2007)
Możesz mnie zabić
Wiem, że ma śmierć nie pójdzie na marne
Zanim pistolet zdążysz nabić
Ta fala kraj ogarnie
Bo żyję po coś więcej niż po to żeby zginąć
Jednak wiem i akceptuję że każdy winien przeminąć
Nieistotne czy to wcześniej czy później
Na koniec każdy w swoją stronę pójdzie
Daj mi tylko spełnić przeznaczenie
A nadam imieniu memu wieczne brzmienie
Obudzę ideę, która gdzieś w nim drzemie
Ja wydam ostatnie tchnienie
Idea zostanie
Nawet kiedy spamiętać mnie nie będą w stanie
Bo idea jest kuloodporna…
). Pozwolę sobie skupić się na kilku ostatnich odcinkach. Otóż, okazuje się, że niejaka Marta K., córka najbardziej wpływowego katolika w Polsce rozwodzi się ze swoim mężem, a zanim jeszcze weźmie ślub z facetem o skrajnie innych niż jej ojciec poglądach politycznych jest z nim w ciąży, doprawdy piękny przykład katolicyzmu. Samotny Krzyżowiec o dwóch imionach zamiast nazwiska, uznaje partię Panów K. za niegodną jego bytności tamże i postanawia pójść na swoje… Dzielny krzyżowiec nie potrafi zrozumieć, że przeciętny Kowalski nie oczekuje nowych partii tylko sensownie myślących ludzi o ukształtowanym kręgosłupie moralnym i wykształconych do mądrego kierowania państwem. Nigdy nie wątpiłem także w obłudę serialowych realizatorów Licznych Pomysłów Romana, ci obrońcy moralności postanowili posłużyć się twardą pornografią, aby ośmieszyć legalną manifestację… Ciekawe kogo tak naprawdę ośmieszą? Mnie tam mama uczyła, że ten się śmieje kto się śmieje ostatni… Jakby tego było mało, scenarzyści zadbali też o wątek kryminalny. Dzielni funkcjonariusze Agencji Bezbłędnie Wyszkolonej w nie do końca jasny sposób doprowadzili do śmierci plugawej szefowej mafii, co to niby miała handlować lewym węglem. Wątku kulturalnego nie zabrakło takoż: Nagrodę Wykonawcy Roku zdobył Mezo, najwybitniejszy polski przedstawiciel kultury hip-hopowej. Och „życie, życie jest nowelą” (ups to nie ta bajka 
) Po obejrzeniu tegoż filmu mam doprawdy mieszane uczucia… W piątek rozbił mnie na miazgę, co tu kryć… Brat uprzedzał mnie, że znajdę tam totalny anty-happy-end… Czy znalazłem? Trudno powiedzieć. Chyba nie, bo choć bohaterowie się bardzo pogubili w życiu, to żyją i mają (nikłe, ale zawsze) szanse na odnalezienie się w nim znowu… Jest przecież detoks, a gdyby się bardzo uparli to mogliby znowu zamieszkać razem. A czemu mnie film rozbił? Ano dlatego, że zacząłem się zastanawiać czy śmierć jest zawsze tym najgorszym zakończeniem.