Tytuł tej notki to moje pobożne życzenie, związane ze wszystkimi, którzy znają mnie jako twórcę… A skąd się wziął? Z mistrzowskiego, moim zdaniem, wykonania piosenki „Freak on a leash” Korna, z gościnnym udziałem Amy Lee… Sentyment do tej piosenki miałem już wcześniej, ale Amy pasuje tam świetnie… Jeśli ktoś jeszcze nie słyszał, to najwyższa pora usłyszeć zaznaczę, że pomimo sentymentu do Amy nie słucham takiej muzyki zbyt często i jeżeli coś już robi na mnie wrażenie to jest wartościowe… Apropos tytułowej potęgi, warto wspomnieć o potędze miłości:
Kiedy będziemy umierać (2.2.2006)
I kiedy dopełni się to co nieuniknione…
Czy będę żył czy moja dusza będzie już poza materialnym domem
Spojrzę w górę i we wspomnieniach utonę
I złączę ducha z Twoim raz jeszcze,
Uformuję dłonie w przyjacielskim geście
I nasłuchiwał będę kroków Twojej duszy w liści szeleście
I zamknę oczy z nadzieją, że znów zobaczę jak Twe usta się śmieją
Kiedy mnie wyśmieją
Wszyscy ateiści
Ja zostawię ich i odejdę spośród zgliszczy
w Edenu krainę, zanurzając się w nią będę miał raźną minę
A jeśli pierwszy zginę,
Nie chcę łez, daj mi ostatni uśmiech,
wtedy spokojnie i w nadzieji usnę…
) Po obejrzeniu tegoż filmu mam doprawdy mieszane uczucia… W piątek rozbił mnie na miazgę, co tu kryć… Brat uprzedzał mnie, że znajdę tam totalny anty-happy-end… Czy znalazłem? Trudno powiedzieć. Chyba nie, bo choć bohaterowie się bardzo pogubili w życiu, to żyją i mają (nikłe, ale zawsze) szanse na odnalezienie się w nim znowu… Jest przecież detoks, a gdyby się bardzo uparli to mogliby znowu zamieszkać razem. A czemu mnie film rozbił? Ano dlatego, że zacząłem się zastanawiać czy śmierć jest zawsze tym najgorszym zakończeniem.